اشرافیت ترک به چه معناست؟

مطابق با قانون شماره ۲۵۲۷ در خصوص توانایی اتباع خارجی اصیل ترک در اشتغال آزادانه به حرفه و هنر خود در ترکیه و استخدام در موسسات، سازمان‌ها یا کارگاه‌های دولتی، خصوصی، و مطابق با مفاد آیین‌نامه اجرایی این قانون، فهرستی از اتباع خارجی در اداره کل نگهداری می‌شود.

اتباع خارجی اصیل ترک که مشمول مفاد این قانون و آیین‌نامه هستند، موظف به ثبت جمعیت خارجی می‌باشند. اتباع خارجی اصیل ترک برای ثبت در دفتر جمعیت باید به اداره کل جمعیت و شهروندی استان یا اداره جمعیت منطقه محل اقامت خود مراجعه نمایند.

فرم‌های اعلامی که برای این منظور تهیه شده‌اند، باید بر اساس مدارک موجود اشخاص ذی‌ربط (گذرنامه، کارت شناسایی، کارت بین‌المللی خانواده) تکمیل و امضا شوند. مدارک شما:

فتوکپی پروانه اقامت باید خوانا و محضری باشد.

1. گذرنامه یا فتوکپی آن ترجمه و محضری شده باشد،
2. اصل مدرک تحصیلی یا گواهی معادل آن، در صورتی که از خارج از کشور اخذ شده باشد، باید توسط دفتر اسناد رسمی یا دانشکده تایید شود،
3. اصل یا گواهی محضری اصالت ترک از کنسولگری کشوری که فرد تابع آن است،
4. در صورت تاهل، فتوکپی کارت بین‌المللی خانواده باید محضری باشد.
5. عکس الصاقی به فرم باید در شش ماه اخیر گرفته شده باشد و دو عکس اضافی ارسالی نیز باید مشابه آن باشد.

 پرونده‌ای که باید تهیه شود، مستقیماً توسط اداره کل جمعیت و شهروندی استان به اداره کل ارسال می‌گردد. «کارت شناسایی اتباع خارجی» که پس از ثبت جمعیت به آن‌ها داده می‌شود، به استانداری مربوطه ارسال و به شخص ذی‌ربط تحویل داده می‌شود. اتباع خارجی موظف به اطلاع‌رسانی هرگونه تغییر به ادارات جمعیت می‌باشند. اتباع خارجی می‌توانند با ارائه دادخواست به اداره جمعیت مربوطه، جهت انقضای «کارت شناسایی مخصوص اتباع خارجی» صادر شده برای آن‌ها یا تمدید آن به دلایل دیگر مراجعه نمایند.

به دادخواست؛

1. کپی محضری پروانه اقامت تمدید شده و خوانا،
2. اصل مدرک شناسایی قدیمی،
3. دو قطعه عکس گرفته شده در شش ماه اخیر،

باید به همراه ضمائم ارسال شود.

سوابق سرشماری اتباع خارجی اصیل ترک، این فرض را ایجاد نمی‌کند که فرد شهروند ترکیه است و حقی برای شهروندی ایجاد نمی‌کند. 

مفهوم تبعه خارجی اصیل ترک
در مقررات مختلف حقوقی ترکیه، مفاهیمی مانند «مردم با اصالت ترک»، «مردم با ریشه ترک»، «اتباع خارجی با اصالت ترک» دیده می‌شود[۱۱]. با این حال، در قانون‌گذاری ما، «اصالت ترک بودن» یا «اصالت ترک» تعریف نشده است و در مورد مبنای تعیین «اصالت ترک» شفافیتی وجود ندارد. به همین دلیل، مقامات ذی‌صلاح در مورد اینکه چه کسی اصالت ترک دارد، تصمیم‌گیری خواهند کرد.

در حالی که تابعیت، پیوند حقوقی بین یک فرد و یک دولت خاص را بیان می‌کند[۱۲]؛ مفاهیم ملیت و تبار شامل عناصری مانند نژاد، زبان، مذهب و فرهنگ هستند که از نظر فنی حقوقی نیستند؛ بلکه مفاهیم جامعه‌شناختی هستند[۱۳]. به همین دلیل، معیار قطعی که بتوان در تعیین اصالت ترک به کار برد، وجود ندارد. «اصالت ترک بودن» یک پدیده جامعه‌شناختی است. بسیاری از عوامل مانند نام و نام خانوادگی فرد، زبان، محل تولد، منطقه سکونت و سوابق جمعیتی می‌تواند در تعیین این پدیده مورد استفاده قرار گیرد.

اصالت ترک بودن برای بهره‌مندی از قانون شماره ۲۵۲۷ ضروری است، اما کافی نیست. به دلیل جنبه‌های سیاسی و اقتصادی مهاجرت، مقامات ذی‌صلاح[۱۴] باید در مورد اینکه چه کسی به عنوان تبعه خارجی اصیل ترک در نظر گرفته می‌شود، تصمیم‌گیری کنند.

از آنجایی که اصالت ترک بودن یک پدیده جامعه‌شناختی است، ارائه تعریفی در مورد آن صحیح نیست. در دکترین[۱۵]، تعاریفی برای مفهوم تبعه خارجی اصیل ترک ارائه شده است؛ با این حال، در این تعاریف، شفافیتی در مورد مبنای تعیین «اصالت ترک بودن» وجود ندارد.

در حقوق ترکیه، علاوه بر اتباع خارجی اصیل ترک، از افرادی که «مرتبط با فرهنگ ترک» هستند نیز نام برده می‌شود. قانون اسکان، «مهاجران» را به عنوان ساکنان یا کوچ‌نشینان اصیل ترک[۱۶] که مایل به ورود به ترکیه به صورت جمعی یا فردی با هدف سکونت هستند، و ساکنان یا کوچ‌نشینان فرهنگ ترک تعریف کرده است و مشخص شده است که چه کسانی و مردم کدام کشورها وابسته به فرهنگ ترک تلقی می‌شوند. این قانون پیش‌بینی می‌کند که این موضوع با تصمیم هیئت (ماده ۳/۱-۲) تعیین خواهد شد. در ماده ۴ قانون اسکان، ورود «افرادی که وابسته به فرهنگ ترک نیستند» به عنوان مهاجر به ترکیه ممنوع است. در مواجهه با این وضعیت، آیا کسانی که وابسته به فرهنگ ترک نیستند اما اصالت ترک دارند، به عنوان مهاجر پذیرفته نخواهند شد؟ اگرچه تعریف در ماده ۳ قانون اسکان به این معناست که افراد اصیل ترک حتی اگر وابسته به فرهنگ ترک نباشند، مهاجر تلقی می‌شوند، اما با توجه به حکم صریح ماده ۴[۱۷]، نمی‌توان افرادی را که وابسته به فرهنگ ترک نیستند، مهاجر تلقی کرد. با استفاده از فرض اینکه افراد اصیل ترک به فرهنگ ترک وابسته هستند[۱۸]، می‌توان از این نتیجه که وضعیت مهاجران اصیل ترک را پیچیده می‌کند، حتی به طور جزئی، رهایی یافت.

در قانون شماره ۲۵۲۷، برخلاف قانون اسکان، شرط وابستگی به فرهنگ ترک برای بهره‌مندی اتباع خارجی اصیل ترک از حق کار، جستجو نشده است. قانون شماره ۲۵۲۷ به جای «شهروند کشور خارجی با اصالت ترک»، از مفهوم «تبعه خارجی اصیل ترک» استفاده کرده است و به کسانی که شهروند هیچ دولتی نیستند، اجازه بهره‌مندی از حق کار را داده است. به عبارت دیگر، دامنه قانون از نظر اتباع خارجی اصیل ترک عمداً گسترده بوده است.

در قانون شماره ۲۵۲۷ و آیین‌نامه اجرایی آن، هیچ بندی در خصوص اثبات اصالت ترک بودن وجود ندارد. بر این اساس، باید پذیرفت که اثبات اصالت ترک بودن مشمول الزامات شکلی اجباری نیست. فردی که ادعای اصالت ترک بودن دارد، می‌تواند از انواع شواهد بهره‌مند شود. با این حال، مرجع ذی‌صلاح (وزارت کشور) در مورد کافی بودن این شواهد تصمیم‌گیری خواهد کرد[۱۹]. اصالت ترک بودن به فرد «حق» بهره‌مندی از این قانون را نمی‌دهد.